آدم

تو باز بگو توهم است

با شعار "اصلاح آمد و نوید فضای باز سیاسی و ایجاد هوایی تازه تر را داد. خوش پوشی و سخنان شیرین تر از قندش به دلها غنج زد و حدود بیست ملیون دل غنج خورده پای صندوق رفتند و به قول مورخان برگی دیگر از تاریخ بعد از انقلاب ایران ورق خورد.کاری ندارم که چه قرار بود بشود و چه شد و آمار بی بند و باری و فساد مالی اقتصادی، اخلاقی یا از هر نوع دیگر. . به کجا رسید و کاری ندارم که در آن سالها دلمان به ورود اینترنت خوش بود و پیشرفت علم و تکنولوژی و صنعت و فرض می کنیم که آنها هم ارمغان دولت بود و نه پیشرفت ناگزیر در برابر جبر موج پیشرفت دیگر کشورها. و فرض می کنیم که آن مرد خوش سیمای خوش سخن، همان سوپر منی بود که همه انتظارش را می کشیدند تا بیاید و کنفیکون کند وهمه را به کشیدن واژه ی "هورا" وا دارد.همانی که عزمش جزم بود تا هر چه در اختیارش است اعم از سرمایه و نیرو و انرژی؛ همه را بگذارد برای آنکه تمدنها گفتگو کنند و دیگر برخورد نکنند و همه با هم خوب باشیم و چه بوی خوبی می آید و . . .!

و در آن فضای "آزاد و رها"ی(خر تو شیر) سیاسی، اجتماعی، فرهنگی ، در جامعه هر گاه پیروزی حاصل می شد از سوی هواداران به نام سید خوش پوش نامیده میشد و هر گاه شکستی بود و افتضاحی بار می آمد، او مظلوم ترین و از همه جا بی خبر بود و همه اش تقصیر لولو های ریشوی یقه گرد بود!

راستی گفتم افتضاح یاد 18 تیر 78 افتادم! حادثه ای که از یک اعتراض ساده به همت مامورین ناشی پلیس به آشوب تبدیل و شد و بعد حادثه و. . .بعد هم فاجعه و. . .بعد هم افتضاحی تاریخی روی داد. و کسی در آن سال این فاجعه را ناشی گری در مدیریت بحران ننامید، کسی نگفت عدم صلاحیت ؛ نگفت ناتوانی در تصمیم گیری به موقع کسی نگفت . . . و اگر بگویم شعار دانشجویان در روز اول چه بود در روز آخر چه شد و دلیلش را سو استفاده ی فرصت طلبان بیان کنم، تو می گویی توهم است. اگر مسئول تشکل دانشجویی وقت بگوید که شعار دانشجویان اصلا با خواسته های وقت آنان مطابقت نداشت، تو می گویی توهم است. اگر بگویم چندین جاسوس با سابقه کیفری اغتشاش و آشوب و فعالیت علیه منافع ملی ، که خود را دانشجو جا می زدند و بقیه را تحریک می نمودند ؛ در آن سال دستگیر شدند ، تو می گویی توهم است. اگر با استناد به این حادثه و دیگر حوادث کسی باز هم بگوید به خدا کسانی وجود دارند و زنده اند و فعال ، و برای اینکه من وتو همین را هم که داریم نداشته باشیم ، تلاش می کنند ؛ تو باز می گویی توهم است. اگر بگویم 18 تیر دستاویزی برای سو استفاده کنندگان ، . . . .بگویم ابزاری برای تخریب ارزشها . . .. یا بهانه ای برای بر هم زدن آرامش فضای دانشگاه . . . . .تو باز می گویی توهم است. و اگر رکود فضای سیاسی دردانشگاههای امروز را معلول تصمیم گیری های غلط دولتمردان وقت در برخورد با حادثه ی 18 تیر بدانم، تو باز می گویی. . . . .

18 تیر و خونهایی که ریخت و عضوهایی که ناقص شد و دردهایی که بر پیکر دانشگاه ایران ماند و .. . .

مقصرانی که محاکمه نشده گریختند و لاشخورانی که سودشان را بردند و در این میان فقط جوان معصوم دانشجو بود که فریادش میان همهمه ی صدای لاشخوران گم شد و . . . تو باز بگو توهم

است.

نوشته شده توسط آدم در چهارشنبه 1387/04/19 |

لبخندی ناز

آهی از درد کشید

شاید این بار دگر می پنداشت

آه پردردش را راه برگشتی نیست

اما باز . . .

نفسش داخل رفت

و به لبخندی ناز

پاسخ لطف خداوندش داد

نوشته شده توسط آدم در پنجشنبه 1387/04/13 |

املای زندگی

اکنون سالهاست که دیگر به جای کتاب فارسی مدرسه، از روی کتاب قطور تجربه ات و از فصل عشق با نوای دلنشین مهرت دیکته ی زندگی را کلمه به کلمه می گویی و من می نویسم. و با نوشتن هر کلمه خدا خدا میکنم که غلط ننوشته باشم چرا که جوهر پررنگ قلم زندگی پاک شدنی نیست و گفته ای که به تعداد خط خوردگی ها نیز نمره ای کم خواهد شد.

دلم می خواست مثل قدیم که پس از اتمام دیکته صدایم می زدی که بیا و غلط هایت را درست کن و بعد نهایتا نوزده میدادی و نه کمتر؛ این دیکته را نیز به همان آسانی نوزده یا بیست می گرفتم.اما چه می شود کرد که بی رحمی روزگار چنین اجازه نمی دهد و مهربانی بی حد و حصرت چیزی از نا مهربانی های زندگی کم نمی کند.

مادرم؛ کنارم باش و دست نوازشت را از سرم بر مدار که بی حضورت دیگر دستم قادر به لغزاندن قلم نخواهد بود. روبرویم باش و با اشارات به موقع ، آنجا که سرم را از روی ناچاری و استیصال خاراندم مثل همیشه از آن تقلب های ناب یکی برسان.

مادرم اگر آن روزها "قسطنتنیه" سخت ترین کلمه ی املا بود و من همیشه اشتباه می نوشتم اش این روزها وضعم به مراتب بد تر است. من از نوشتن صحیح واژه هایی چون آرامش ، عشق ، صداقت ، وفا ، دوست ، و . . . عاجزم ُپس برسان تقلب به وقتت را. اینجا هرروز امتحان می گیرند.

املای صحیح محبت را به من بیاموز و مفهوم فداکاری را که می دانم خوب می دانی اش. بیاموز مفهوم سفر را و آداب مسافر بودن را. و چاره ی مشکل گشایت هنگام رسیدن سر دو راهی را مدام یادآورم شو.

مادرم؛ دیگر کم کم به اواسط دیکته می رسم و به گمانم هنوز قلم را درست در دست نگه نمی دارم.پس طبق مرام آسمانی ات رسم قلم گرفتن را به وقت نوشتن، رسم تحمل را به هنگام خستگی ، رسم امید و تلاش را به هنگام شکست ،رسم تواضع را به وقت ظفر ، رسم عاقلی را به هنگام عاشقی و رسم فرمانبرداری به وقت سر مستی و غرور را به من بیاموز

مادرم رسم زندگی را به من بیاموز

نوشته شده توسط آدم در جمعه 1387/04/07 |

واسه روزای مبادا

داشتم رد می شدم در عالم تو در توی خودم به دنبال جواب سوالاتم بودم و سرم پایین بود.چند تا پسر بچه روبروم مشغول صحبت بودند نزدیک تر که شدم دستگیرم شد که بحثشون خیلی جدیه.

اولی : پس چرا اگه اینجوریه ،خدا ، همه رو ملیاردر نیافریده؟؟

دومی:(با لحنی مثه آدم بزرگها) خوب اگه همه ملیاردر بودن که دیگه کسی خدا رو شکر نمی کرد.!

خواستم مکث کنم و بیشتر به حرفاشون گوش بدم اما رد شدم . رفتم و سعی کردم از عالم تو در توی خودم بیرون بیام و یه راهی برای ورود به عالم فلسفی و هزار توی اونا پیدا کنم. منطق اون بچه خیلی ساده و در عین حال پیچیده، و سطحی و در عین حال عمیق و. .. کلا بچه گونه بود دیگه. مثل بقیه ی حرفای فلسفی بچه ها که بعضی و قتا آدم بزرگهای پر مدعا رو هم به فکر فرو می بره.

یعنی واقعا همینطوریه؟ یعنی فقط بدبختها خدا رو شکر میکنند؟ خدا رو فقط واسه موارد ضروری میخوایم؟ واسه روزای مبادا؟

وقتی دیگه کسی از خلقش واسه رو انداختن به ذهنمون نرسه سراغش میریم یا اصلا شاید هم نریم!

نوشته شده توسط آدم در دوشنبه 1387/04/03 |

کی بالغه؟؟!

طفل بودم که بزرگی را پرسیدم از بلوغ. گفت:در مسطور آمده است که سه نشان دارد؛یکی پانزده سالگی و دیگر احتلام و سیم برآمدن موی پیش،اما در حقیقت یک نشان دارد؛ بس آنکه در بند رضای حق جل و علا بیش از آن باشی، که در بند حظ نفس خویش ،و هر آنکه در او این صفت موجود نیست بنزد محققان بالغ نشمارندش

چو انسان را نباشد فضل و احسان چه فرق از آدمی تا نقش دیوار

بدست آوردن دنیا هنر نیست یکی را گر توانی دل بدست آر

گلستان سعدی

نوشته شده توسط آدم در جمعه 1387/03/31

مجنون بی باک!

هنوز ده دقیقه مونده بود تا مدرسه ای که عشقش توش درس میخوند تعطیل بشه. مثل همیشه روبروی در، اون طرف خیابون زیر سایه چنار وایساده بود و منتظر بود.اما این بار اظطراب عجیبی داشت.همش این پا و اون پا میکرد و تو یه مسیر جند قدمی می رفت و برمی گشت.

حالا فقط چهار دقیقه مونده بود. از خواستگاری رفتن و جواب رد شنیدن خسته شده بود.همش قیافه کریه و خشن پدر دختر جلو چشمش بود.از زمین و زمون ناامید شده بود و اومده بود که کار رو تموم کنه.دوباره یه نگاه به ساعتش انداخت فقط دو دقیقه مونده بود

قبلا هم تهدید کرده بود. اصلا عادتش بود تا کم می آورد تهدید می کرد، واسه همین هم کسی زیاد جدی نمی گرفت اما این بار.. . اومده بود خیلی چیزا رو ثابت کنه. . .. "اما به چه قیمتی؟"

"اصلا ارزشش رو داره؟" این سوالی بود که مدام از خودش می پرسید. . . دوباره یه نگاه به ساعتش انداخت . دیگه وقتش بود. سریع به طرف ماشین باباش که دودر کرده بود رفت و از تو صندوق بشکه چهار لیتری بنزین رو برداشت. رفت اون طرف خیابون و جلوی مدرسه ایستاد. . . سر بشکه رو باز کرد و کبریت رو از جیبش در آورد، بشکه رو بالای سرش برد و خم کرد تا بنزین از سر تا پاش رو خیس کنه.. . . دستاش بد جوری می لرزید.نفسش بالا نمی اومد باید بشکه رو کاملا برمی گردوند تا بریزه پس یه کم تمرکز کرد. . . مقابل نگاه حیرت زدهی دخترها که جلو در جمع شده بودند و صدای جیغ یکی که از ته حیاط مدرسه دوون دوون داشت می اومد. . . یه کم دیگه فشار آورد و بشکه رو خم کرد تا . . . حس کرد خیس شده. . تا امد کبریت رو بزنه خیلی طول کشید یه لحظه حس کرد از پشت ضربه ی مهلکی بهش وارد شد و . .. صدای داد و فریادی آشنا :" وخی پدر سگ! قد یه خری شدی هنو تو جات می شاشی؟؟؟!

پ.ن:به دلیل پایان تکراری صحنه میتونید خودتون یه جور دیگه تمومومش کنید

پ.ن.۲:مثلا اینکه این تراژدی آخر کار تو خواب نبوده و واقعا در بیداری. . .

نوشته شده توسط آدم در چهارشنبه 1387/03/29 |

قحطی عاطفه(هویج!!)

به خدا عشق هم آغوشی نیست

بوی گند صکص و ساعتی چند به لذت گذراندن. . .

وشروعی از نو؛

در خیابان پی جفتی دیگر

که دگر بار ببینی که کدامین ابله

رانده از خانه و آغوش پدر

پی آغوش دگرمیگردد

تا که شاید آنجا

رنگی از طیف محبت یابد

و او. . . . نمی داند که؛

در این جنگل تاریک و مخوف

خانه ی گرگ سفید

مامن امنی نیست

چه کسی گفته که گرگ

از سر دلسوزی

حرف خرگوش جوان می شنود؟؟

و چرا می گویند:

خرگوش

خرد و هوش زیادی دارد

پس کو آن هوش وخرد؟

و من امروز به تو می گویم

در زمان قحطی

که خرگوش جوان

حسرت ساقه هویجی کشد و نایابد

در پی آلت گرگ

که به دید تارش ساقه هویجی آید ،

می شتابد اما. . .

عاقبت. . . طعمه ی گرگ شود. . . . نه!

طعمه ی قحطی آن ساقه هویج. . . . . نه!

طعمه ی ابلهی و سادگی خویش شود. . . (؟!)

نوشته شده توسط آدم در پنجشنبه 1387/03/23 |

دگر دیر شده. . . .

خاطرم آزرده است

یادم از صحبت تو می رنجد

از تو اصرار و من انکار، ولی

عاقبت حرف دل سنگت را

در دمای صد و چندین درجه زیر صفر

با نگاهی که دگر مثل قدیم

دل آزرده دلی چون من را، نخروشاند و آتش نزند،

با صدایی که اگر

می شنیدش جنگل، می خشکید

و اگر، پای کوهی بزنی فریادش، کوه ویران شود و پاسخ دادت ندهد،

با لبانی که دگر مثل قدیم

معبر حرف دل عاشق نیست،

لب گشودی و در آن تاریکی ،

روبروی نگه منتظرم

نا امیدانه به آواز حزین . . . .گفتی : "من دوستت دارم"

و چه بی رحمانه ، تو ، بی صبرانه ،

غافل از عشق من دیوانه ،

پس از آن جمله ی ویرانگر آرام و حزین

که دل کوچک و نوساز مرا،

کرد تبدیل به یک ویرانه

انتظار اِکوی جمله ی "دوستت دارم" می کشیدی و من آگاهانه

با نگاهم و سکوتم، به تو می فهمانم

که دگر دیر شده. . . .

نوشته شده توسط آدم در پنجشنبه 1387/03/16 |

با صدای چی. . . ؟

صدای آژیر آمبولانس؟

صدای جیغ ترمز ماشین؟

سوت ممتد خمپاره و . . . بوووم؟

یا یه نوع "بووووم "دیگه؟؟ بوووووم مین یا مثلا بووووم بمب ساعتی!

یا یه همچین صدایی: "( نه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه . . .. . .. . . . . گروووممم. . . !")؟

یا این آخ : (" به کی بودی مادر... تو ...میخوری فحش میدی ننه. . . . قمه میکشی واسه من؟؟ مادر نزاییده بخواد. . آخ خ خ خ . . . . هه ه ه ه . . .. . . . . ")؟

یا این یکی: (" خوب عزیزم اینم پژو 405 که هی میگفتی بخر. . . خوشگله نه؟ بذار روشنش کنم. . . . . هن هن هن هن . . . . . . . بوووووووووووووووووم. . . . . !!")؟

یا این: ("بابا ! این لوستر چرا اینقدر تکون میخوره؟ بابا ؟ . . . . . .باباااااااااااااا زلزله ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه . . . . . .. . . زود باش برو زیر اون. . . . .گرووووووووومپ پپ پ. . . .. . . ")

یا این یکی : ("_ بابایی فازمتر نمیخوای بیارم؟؟

_نه پسرم من دستم رو که بزنم خودم میفهمم . . . . . . بذار ببینم. . . . . .جزززززززززززززززززززززززززززززززززز. . . . .جیززز. . . . جیز. . .

_بابایی؟! بابا پاشو برق کلا قطع شد! بابایی؟؟!!. . . . . .

صدای قلپ. . قلپ حبابهای آب؟

یا خس خس آهسته و بریده؟

صدای بلند یک" تق" کوتاه ؟

یا صدای زیر و اعصاب خورد کن یک بوق ممتد ؟

یا صدای شلیک یک گلوله؟

یا اصلا بی صدا؟ ساکت مثل خواب یک نوزاد. . . مثل یه برکه بدون قورباغه ! مثل ماهی توی تنگ . . . یا شاید. . . . .

صدای مرگ ما چه صدایی خواهد بود؟

اصلا دوست داریم چه صدایی باشه؟

نوشته شده توسط آدم در پنجشنبه 1387/03/09 |

روضه برای که؟

گوشه ی چشم جوانها خیس شد و صدای ناله پیرمردها بلند.انگار روضه خوان دوباره نام فاطمه(س) را آورده بود. نیازی به روضه و ذکر مصیبت نبود. نامش کافی بود. کودک چهار-پنج ساله ی گوشه مجلس هم می شناختش.دختری بود با چهره ای زیبا و فرشته گون که با نگرانی به پدر گریانش می نگریست.. . .

روضه ای لازم نبود.اگر هم بود آنچه باید خوانده شود و بر آن گریستن و سیاه پوشیدن رواست فقط روضه ی کوچه های مدینه و چادر خاکی فاطمه(س) نیست.روضه ی کوچه های همین شهر است.روضه ی خیابانهای همین نزدیکی روضه ی عفت خاکی شده ی دختران، که نه تنها خاکی شد بلکه هر روز در لجن فرو رفت و می رود و کسی ندید و نمی بیند. روضه ی بی غیرتی مردان به اسم مدرنیته و تفکر نوین! رو ضه ی حادثه ی زجر آور غربزدگی ، برهنگی ،. . . (و روضه خوانی نیست که برایمان داستان حیواناتی که ملیونها سال است برهنه اند و هنوز "حیوان" خطاب میشوند را بخواند.)

و ذکر مصیبت ضربه های پی در پی تیشه ی خودمان به ریشه ی خودمان. مرثیه ی یاغی گری های مسلمین جاهل علیه مسلمین به نام اسلام و با شعار قرآن و پیرو آن دنباله روی های بز گونه ی عده ای جاهل تر.

پیروی دختران ار مدلهای فاحشه ی هالیوود و تقلید پسران از مدل مو و لباس همجنس گرایان غربی. . . چرا کسی برای اینها روضه نمی خواند؟ و چرا در این شلوغی کسی صدای سیلی خوردن حرمت فاطمه(س) را نمی شنود؟

چرا حرفهای هر احمق دماغویی که بوی اسلام ستیزی را می دهد را با جان و دل می پذیریم و در هر محفلی بلغور میکنیم ولی هر که از محمد و دختر محمد(ص) و اخلاق و کردار نیکشان گفت را به سخره می گیریم؟ تا کی می خواهیم خدا و عزیزانش را بی اهمیت جلوه دهیم؟ چرا تفکرات پادشاهان دو سه هزار سال پیش ستودنی و افتخار آمیز است(که برخی هست) اما تفکرات پیامبر هزار و چهار صد سال پیش کهنه و قدیمی است ؟

آری روضه بخوانید . . . روضه بخوانید ای پدران در خواب فرو رفته! سیاه بپوشید که شخصیت و هویت دختران و پسرانتان را در حال سر بریدنند.

هویت و شخصیت ایرانی مسلمان ،باور اوست، سنت اوست و فرهنگش و اندیشه اش.تو بگو تا به حال به کدامش دست درازی نکرده اند؟ بی سر و صدا غارتمان می کنند و به ریشمان می خندند و همچنان صدای خرناس غفلتمان گوش عالم را کر میکند اما کسی بیدار نمی شود زیراکسی که خود را به خواب زده بیدار نمیشود مگر اینکه خود بخواهد.

مرثیه ی حال مریضمان را بخوانیم تا یادمان بیاید چه ها داریم و در چه نعمتهایی غوطه وریم و در عین حال کفرشان را می گوییم. کرور کرور افتخار و تمدن و نعمت و فرهنگ و سنت نیک داریم و از آن می گریزیم چرا که صاحبان پول و صنعت ماشینی تر، اینها را ندارند و پیف پیف و اَه اَه می گویند و ما طوطی صفتان نیز دماغمان را میگیریم و پیف پیف می گوییم تا شاید تحویلمان بگیرند.

کاش زودتر ار آنکه دیر شود به خودمان بیاییم. . . .

نوشته شده توسط آدم در یکشنبه 1387/03/05

روضه برای که؟

نوشته شده توسط آدم در جمعه 1387/03/03 |

اشاره

انتظار داشتم وقتی بهشون میرسم طبق معمول صدای جیغ و داد و شوخی های بی مزشون کرم کنه. اونقدر دستاشون رو تکون میدادن و تو سر و کله ی هم میزدن می خندیدن و خوش بودن که من رو به پوزخند زدن وا داشت و اینکه بگم "الکی خوشا رو باش! کاش منم مثه اینا مشکلی به جز انتخاب رنگ لباس واسه مهمونی اقدس خانوم و یا اندازه ی قد دوست پسرم ،نداشتم." اونقدر از دور ریسه رفتنشون رو نگاه کردم که دیگه کم کم داشت اعصابم از سبک بازی هاشون خورد میشد.کمی که نزدیک تر شدم دیدم توی ایستگاه هم همه برگشتن و دارن اینا رو نگاه میکنند. سری تکون دادم قدمهام رو سریع تر برداشتم.نزدیک تر شدم و نزدیک تر اونقدر که دیگه باید صداشون رو می شنیدم اما هر چی جلو تر رفتم صدای خنده و شو خی نمی اومد اما اونا هنوز داشتن به شوخی هاشون ادامه می دادن. بهشون رسیدم و مات و مبهوت فقط نگاه می کردم هیچ صدایی نبود. . . فقط اشاره بود و اشاره و . . .رد شدم. رفتم. و صحنه ی حرکات دست و اشاراتشون و حرکت لبهاشون توی ذهنم تکرار میشد. . .رفتم و سرم پایین بود. برگشتم و دوباره خنده هاشون رو نگاه کردم اما این بار با حسرت. . . انگار اشتباه کرده بودم. . .

پ.ن.پیش خودم فکر کردم اگه منم مشکل اونا رو داشتم میتونستم مثه اونا با هاش کنار بیام!؟

نوشته شده توسط آدم در پنجشنبه 1387/02/26 |

خیابان پیر

ایستادن کنار پنجره ی اتوبوس را ترجیح می دهم.و رقص موها روی پیشانی ام هنگام وزش باد را. چشمانم را می بندم. . .. . . ترمز ناگهانی اتوبوس مرا به خودم می آرد.انگار بالاخره یک صندلی خالی شد.می نشینم،و غر زدنهای پایم را که دیگر داشت کلافه ام می کرد،با ماساژی کوتاه خفه می کنم.

کاش می توانستم مغزم را هم ماساژ دهم!

نگاه خیره ی دختر ته اتوبوس نگاهم را میدزدد.ثانیه ای چند نگاهمان به هم گره می خورد.اما نمی توانم بفهمم با نگاهش چه می خواهد بگوید.نگاهم را بر می گردانم و از پنجره به کف خیابانی که از آن می گذریم خیره می شوم.لااقل حرفهای خیابان را می فهمم. باز هم گله می کند و برایم از خاطرات جوانی اش می گوید.روزهایی که میزبان چند ردیف چنار بود و چند باغچه ی پر از محمدی. از عشقش به نسترن باغ کناری می گفت.از طراوت جوانی . وقتی از عشق بازی اش با شکوفه های نسترن می گفت از خجالت رنگش تیره تر می شد. خاطرات تلخش خیلی بیشتر از خاطرات شیرین بود،دلش می خواست زار زار گریه کند وقتی از خشک شدن نسترن برایم می گفت اما حیف نمی توانست. دلش برای بچه های تیم "اقتدار تنگ شده بود. می گفت پنجشنبه ها می آمدند و فوتبال بازی می کردند.چند خراش کهنه نشانم داد و گفت: با هر خراش زانوی بچه ها من هم خراش بر میداشتم.از ماشینها متنفر بود و از خیابان شدنش به شدت ناراضی.میگفت:تنها همدمش رفتگران هستند و دلخوشی اش چند چنار باقی مانده.

او برایم درددل می کرد و من فقط گوش می کردم.طوری حرف می زد انگار از همه چیز خبر دارد،انگار اولین بارش نیست که خیابان می شود.انگار بیش از یک بار عاشق نسترن شده بود و فقط بچه های تیم "اقتدار" نبودند که برایشان دلتنگی می کرد.خواستم بیشتر بدانم. یعنی درست حدس میزدم؟یک تمدن دیگر؟یا شاید. . . . خواستم بپرسم قبل از ما هم. . . . . . سنگینی نگاه دختر ته اتوبوس را دوباره حس کردم.به خودم آمدم،اتوبوس داشت از ایستگاه رد می شد. . .

- آقا نگه دارید پیاده میشم!

نوشته شده توسط آدم در جمعه 1387/02/20 |