یا لیتنی کنت معک ٬  گویم و ٬ از نو خجل شوم 

 وقتی که نامه ی عملم را کنم نگاه

از بابت هر آنچه که هستم مرا ببخش

هرگاه می خورم آبرو  و سپس٬ قی کنم حیا

هرگاه یاد من رود که تو را دوست دارمت       

 وان گه ز زیر پرچم تو٬  می روم کنار

این را به جان خودم مادرم بگفت :  

" نامت حسین باد و دلت با حسین باد"

بودم به زیر پرچمت ای ٬ صاحب دلم                  

 اما چه گویم از آن گَه ٬ که برد باد

هم عشق و هم دلم٬ هم نامم از برم  

 برد آنچه سرو را ز ریشه کند لحظه ای زجا.

بادش چه نامم آنچه بَرَد دین و اُخرتم    

 سودای سهمگین هوس ٬  یا همان هوا

از بابت هر آنچه که هستم ٬  مرا ببخش   

 ای صاحب جلال و جمال و مقام و جاه

این بنده ی ضعیف تو را دوست داردت

 هر چند کرده است بار گنه ٬ صورتش سیاه

آدم فقط به نگاه تو زنده است

من را مدد رسان به نگاهی ٬ فقط نگاه.

پ.ن.: یا ایتها النفس المطمئنه ارجعی الی ربک راضیه مرضیه

پ.ن.۲: اونایی که التماس دعا میگن . . .ببین ما مال این. . . بی خیال. . . محتاجیم

یا که شاعر بودی

یا که می فهمیدی

آن قدر که من را

 دختر فا.حشه همسایه  می فهمد

یا همان قدر که آن مش حسن میوه فروش

کاش شاعر بودی

می شمردی هر روز

ضرب آهنگ دل بی تابم . . . . ."فاعلاتن فعلاتن فاعل"

کاش می فهمیدی

و به عشق من بی تاب نمی خندیدی

یا به هر تابلوی نقاشی

که تو را در پس خورشید و یا

در میان پر و بال گنجشک

یا درون کُلّه مرغابی    میکشیدم

تا کسی سرمه چشمانت را

یا که آن طره رقصانت را

بی اجازه نزند زاغ و مرا

بیش از این تلخ مزاجم نکند

و تو. . . .

می خندیدی چون نمی فهمیدی

کاش عاشق بودی

من خودم می دانم  وصله ناجوری است

عاشقی و تو و شاعر بودن

این غلطهای زیادی هرگز

به تو فهم تو و سادگیت. . . . . نه!. . . نادوختنی است .

تو نه شاعر و نه عاشق و نه حتی بالغ

تو فقط آدم باش

تا دگر بنده ملامت نکشم

که چرا عاشق یک پست تر از خود شده ام.!

پ.ن.: هرچند اون طور که می خواستم نشد اما نوشتمش دیگه. چه کنیم.تحمل کنید.

ابری از روی سر ما، بگذشت.

بی اجازه دو سه قطره بارید

و نه آنقدر که من بنویسم

"شهر نفرین شده ی ما امروز، رنگ باران را دید. . ."

نه!

کاش یارای شکایت کردن ،

بود و من از ته دل می گفتم:

 "رب الارباب هر آنچه هستی!

این دیار سر سبز تشنه ی باران است

به کدامین عمل نا میمون ؟

رحمت قدسی خود را بر ما

چند وقتی است نمی بارانی"

اما. . .

چه کنم رو سیه ام

هر چه را می بینم

قبح نا فرمانی است

کاش یارای شکایت کردن،

بود و من می گفتم:

"تن این شهر که خود خشکیده است

زخم ها ی چرکی ،

بر تنش مدتهاست

باز کرده دهن و "پاک شدن" می طلبد

تو اگر بر تن این شهر نگاهی نکنی . . .

ای طبیب حاذق!

درد بی دردی این زخم عیان

همه را خواهد سوخت"

یا مجیر المضطر!

یا سمیع الحاجات!

یا رحیم و رحمان!

تن خشکیده ی این شهر دگر

بار این خشم و نگاه غضب آلود تو را

نتوانست کشید

بگذر از ما و به ابر سیه ات فرمان ده

که دگر بار

که قصد سفر از روی سر ما را داشت،

ساعتی چند تامل کند و. . .

چند قطره رحمت

چند قطره پاکی

روی ناپاکی زخم چرکین

ببارد و ببارد و ببارد و ببارد و ببارد. . . .

آمین

پ.ن.۱:اینجا مردمش مدید مدتی است که دلتنگ بارانند(البت آنها که دل دارند)

پ.ن.۲:شما هم دعا کنید

به خدا عشق هم آغوشی نیست

  بوی گند صکص و

ساعتی چند به لذت گذراندن. . .

              وشروعی از نو؛

        در خیابان پی جفتی دیگر. . .

       که دگر بار ببینی که کدامین ابله

           رانده از خانه و آغوش پدر

                        پی آغوش دگرمیگردد  

                             تا که شاید آنجا

                     رنگی از طیف محبت یابد

و او. . .  . 

نمی داند که؛

 در این جنگل تاریک و مخوف 

    خانه ی گرگ سفید

    مامن امنی نیست

چه کسی گفته که گرگ 

   از سر دلسوزی 

 حرف خرگوش جوان می شنود؟؟

و چرا می گویند:

             خرگوش

           خرد و هوش زیادی دارد ؟

                پس کو آن هوش وخرد؟

  و من امروز به تو می گویم

     در زمان قحطی

              که خرگوش جوان

          حسرت ساقه هویجی کشد و نایابد

            در پی آلت گرگ

               که به دید تارش ساقه هویجی آید ،

                                              می شتابد اما. . .

                        عاقبت. .  . طعمه ی گرگ شود. . . . نه!

                   طعمه ی قحطی آن ساقه هویج. . . . . نه!

      طعمه ی ابلهی و سادگی خویش شود. . .  (؟!)

خاطرم آزرده است

 یادم از صحبت تو می رنجد   

از تو اصرار و من انکار، ولی

عاقبت حرف دل سنگت را

      در دمای صد و چندین درجه زیر صفر

         با نگاهی که دگر مثل قدیم

دل آزرده دلی چون من را، نخروشاند و آتش نزند،

با صدایی که اگر

 می شنیدش جنگل، می خشکید

و اگر، پای کوهی بزنی فریادش، کوه ویران شود و پاسخ دادت ندهد،

با لبانی که دگر مثل قدیم

      معبر حرف دل عاشق نیست،

لب گشودی  و در آن تاریکی ،

       روبروی نگه منتظرم

نا امیدانه به آواز حزین . . . .گفتی : "من دوستت دارم"

و چه بی رحمانه ،                  تو ،                 بی صبرانه ،

                           غافل از عشق من دیوانه ،

پس از آن جمله ی ویرانگر آرام و حزین

که دل کوچک و نوساز مرا،

    کرد تبدیل به یک ویرانه

انتظار اِکوی جمله ی "دوستت دارم" می کشیدی و من آگاهانه

با نگاهم و سکوتم، به تو می فهمانم

    که دگر دیر شده. . . .

به سهراب حسودی ام می شود

.وقتی می نشست لب حوض و ...گردش ماهی ها.

          میگفت: ابری نیست ,بادی نیست. روشنی را می دید.

                          پاکی خوشه ی زیست. . .

باغچه شان ریحان داشت.

 صبحها نان و پنیر و ریحان.

و نردبانی که صبح را به خانه شان می آورد.

چهره اش را می دید

, انگار دیوار زمان آنجا روزنی داشته است...

لا اقل می دانست; سبزه ای را بکند خواهد مرد

                            اما من. . .

        او پر از فانوس و من پر از تاریکی

       و اگر هم ظلمت چشم او را به میانش آرد,

       راه را خواهد دید

       او پر از دار و درخت

       اما من. . .

              ار درختی بینم, غافل از میوه ی پر آب و لذت خوردن آن

       یاد تبر می افتم!

      او پر از راه و پل و رود و موج 

      و پر از سایه ی برگی در آب

             و هنوز . . حس تنهایی و خالی بودن

  و من امروز پر از سایه ی تاریک گناه

  و پر از نفرت و گاهی هم شر

  تشنه ی واژه ی پر رنگ خدا

  تشنه ی میوه ی پر آب درخت شادی

   تشنه ی استشمام; از همان عطر گل سرخی که

                 شب قدر آن سال,

                  زیر نور مهتاب,

               پای سجاده ی مخمل

                  زیر طاق توبه,                

                لحظه ی استغفار

روبرویم بشکفت

 و در آن لحظه ی ناب;

             "من عاشق بودم"

 و هنوز آن گل سرخ گاه گاهی که دلش می گیرد از من و غفلت من,

    که چرا یادم رفت گل سرخ زیبا به جز آب زمزم و هوای خنک استغفار

    چیز دیگر به مزاج سبزش 

                          خوش نیاید;

    به نشان فریاد, قامت سبزش را و سر سرخش را

    متمایل به زمین می آرد

  تا که شاید من را از زمین نا پاک رو به بالا آرد.