مه اگر آنطور که من تخیل میکنم باشد٬  دیگر از نگاههای چرکین ، قلب های کدر ، و رفتارهایی که آنها را "رذیلانه" می نامیم ، گله مند نخواهیم شد......حتی شبه روشنفکران ، در مه ، به نظر نخواهند رسید که به پرگویی های مهمل مبتذل ابدی خویش مشغولند و به خیانت!!  آنها را در مه ، اگر به قدر کفایت فشرده باشد می توانیم جنگجویانی اسطوره ای مجسم کنیم که به خاطر آزادی می جنگند ! یا به خاطر نان زحمتکشان جهان .

برای نفسی آسوده زیستن ٬ چاره ای نیست جز مهی فشرده را گرداگرد خویش انگار کردن ، مهی که در درون آن هر چیز غم انگیز ٬ محو و کمرنگ شود. .. . .

نادر ابراهیمی.