روزهایی که کف ها کنار می روند. . . .
أَنزَلَ مِنَ السَّمَاء مَاء فَسَالَتْ أَوْدِيَةٌ بِقَدَرِهَا فَاحْتَمَلَ السَّيْلُ زَبَدًا رَّابِيًا وَمِمَّا يُوقِدُونَ عَلَيْهِ فِي النَّارِ ابْتِغَاء حِلْيَةٍ أَوْ مَتَاعٍ زَبَدٌ مِّثْلُهُ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللّهُ الْحَقَّ وَالْبَاطِلَ فَأَمَّا الزَّبَدُ فَيَذْهَبُ جُفَاء وَأَمَّا مَا يَنفَعُ النَّاسَ فَيَمْكُثُ فِي الأَرْضِ كَذَلِكَ يَضْرِبُ اللّهُ الأَمْثَالَ
[همو كه] از آسمان آبى فرو فرستاد. پس رودخانههايى به اندازه گنجايش خودشان روان شدند و سيل٬ كفى بلند روى خود برداشت . و از آنچه براى به دست آوردن زينتى يا كالايى در آتش مىگدازند هم نظير آن كفى برمىآيد . خداوند حق و باطل را چنين مثل مىزند ٬ اما كف بيرون افتاده از ميان مىرود ولى آنچه به مردم سود مىرساند در زمين [باقى] مىماند . خداوند مثلها را چنين مىزند .
رعد۱۷
+ نوشته شده در پنجشنبه ۱۴ خرداد ۱۳۸۸ ساعت 1:59 PM توسط حسین