یکی باید هر روز چرخی توی وبلاگستان فارسی یا انگلیسی یا افغانی بزند و هر روز به حال این همه تنهایی سر تکان دهد. یکی باید به حال مریضمان به فوران نیازهای بیشمارمان برای تایید شدن برای تشویق شدن برای محبت دیدن آه بکشد از ته دل. و چه خوب مینویسند آنها که ضربه ای مهیب به کنجی پرتابشان کرده. که به قول استاد حمله ی مغولی اگر نبود خیامی هم نبود و جنگ جهانی دومی اگر نبود؛ آن همه فیلسوف تازه به فکر افتاده هم.