خسته کننده ترین اسکار همه ی تاریخ اسکار گمانم همین دیشبی بود که به غایت خمیازه آور بود اجرای افتضاح دو مجری آن علیرغم تلاش مذبوحانه ی آن هثوی برای بامزه بودن و جالب جلوه کردن هیچ دردی را دوا نمیکرد. آن یکی همکارش هم که در موردش حرف نزنیم بهتر است. مطرح شدن یک فیلم قهرمان پرور دیگر عین رسم هر ساله ی هالیوود چیز عجیبی نبوده و نیست هر چند این بار فیلم امریکایی نباشد و از قضا انگلیسی باشد و جوایز مهم را هم به نام Kings speech درو کند و آدم به فکر فرو میرود که در کنار همه ی کاستی های سینمای خودمان نبود فیلم های امید دهنده و قهرمان پرور را هم باید به لیست بلند کاستی ها اضافه کرد که نیازش در قشر خودکم بین جوانمان بسیار دیده می شود. و البته جزو جدایی ناپذیر هالیوود اهداف سیاسی اجتماعی آن بوده و هست که این یکی هم امسال از قلم نیوفتاد و از اشاره ی هرچند مختصر به ه،م جن،س گرایی گرفته تا اوج آن،که مطرح کردن شبکه اجتماعی بود درکل نمایش خسته کننده ای را از تولید و جایزه دادن فیلم هایی با محتوای کاملا تکراری و مفاهیمی بر دایره ی یک دور باطل را به اجرا گذاشت که با اشاره ی سطر نخست حتی آدم به اجرای آن و تیکه های بامزه ی هر ساله ش هم نمی توانست دلخوش کند. هرچند که پادشاهان آکادمی به فیلم نوالان هم عنایتی بکنند و هرچند که پورتمن به حق مزد زحماتش را گرفته باشد اما این سینما عین اسباب بازی های دوران کودکی ست مدتی سرگرمت میکند و بعد از آن باید گوشه ای پرتابش کنی.